This part 2 of a transcript I made from the Raidió na Gaeltachta interview with Cathal Ó Searcaigh (26 March 2008). About one quarter of the interview remains to be written up, but I haven't had time to finish it yet, and I haven't gotten around to writting up a translation.
Part 1 is here.
ANC: Tá sé le tuigbheáil ón scannán fosta go dtig na fir óga seo go dtí an seomra a do lorg, is go dtig cuid mhór acu ann, go mbíonn scaifte mór ann, ag lorg airgid. An mbíonn fir óga ag teachta chugats ag lorg airgid?
COS: Mar tá tú i dtír ar bith atá bocht ar ndóigh, tá daoine ag teacht chugat ag lorg airgid. Sin mar atá sé. Tá a fhios ag achan turasóir sin. Síleann siadsan ar ndóigh, má tá tú bán, agus má tá tú ón oirthear go bhfuil sparrán trom agat. Tá Nepal mar an gcéanna.
d'oscail mise mo shaol amach chomh foscailte le lucht déanta an scannáin seo, thoicfadh leofa scannanaíocht a dhéanamh orm maidin nóin agus deireadh lae. Thigeadh daoine ar cuairt chugamsa. That na blianta atá mé i Nepal, mar atá ráite agam, tá cairdis cruthaithe agam, cairdis atá buan, agus thigeadh siad sin ar cuairt chugam. Bhíodh muid inár suí taobh amuigh den ostán ag táblaí agus muid ag caint. Bhí deis ag an stiúrthóír scannanú a dhéanamh ar cá bith a bhí ag tarlú. Anois tá curtha i mo leith go mbíodh líon mór fir óga i mo sheomra de shíor. Is bréag glan atá ansin. Bhí an doras foscailte ins an seomra sin nuair a bhí mé ann. Bhí cead ag daoine theacht mar bhí tréímhsí fada caite agam i Nepal, dhá, trí mhí ag an am, agus an seomra a bhí agam ins an ostán, ba sin mo bhaile, mo bhaile cosúil leis an bhaile atá agam i Mín a Léith, agus mar atá fhios ag achan duine tá mo dhoras foscailte i Mín a Léith, agus nuair a thigeadh daoine go dtí mo sheomra insan ostán gheobhaidh siad cupa tae. Agus thigeadh siad ar cuairt chugam ach ní hé sin le rá go raibh mé ag gabháil a luí le achan nó go raibh mé ag déanamh ionsaí gnéis mar atá curtha i mo leith. Níl léiriú ar bith déanta air a dhúil atá agam leis na daoine sin, tá an rud claonta ins an dóigh a bhfuil sé curtha i láthair. Níl seans air bith agamsa léiríú a thabhairt orm fein, agus an dóigh a bhfuil mé ag dealáil leis na daoine sin. Mheasfá ón scannán gur turasóireacht ghnéis atá ar siúl agam ansin, ní thugann sé léargas ar bith ar na cairdis fadtéarmacha atá agam ansin, ar an ghaol atá agam leis an oiread sin daoine.
ANC: Tá sé ráite ag an léiritheoir gur iarr sí ort a ghabháil agus comhairle a fháil, agus gur mhol sí duit comhairle a fháil, mar ins an scannán seo, tá sé tugtha le fios go bhfuil caidreamh agat le buachaillí atá idir 16 agus 17 d'aois. Deir an léiritheoir go bhfaca sí seo ag tarlú de réir a chéile is gur chuir sé as di féin, gur máthair í féin, gur chuir sé isteach go mór uirthi. Inis domh goide an tuigmheáil a bhí agat ar an mholadh sin.
COS: Mhol siad domh gabháil amach agus comhleoireacht ghnéis a lorg. Nuair a chuaigh mé lena leithéidí a dhéanamh agus nuair a fuair mé amach goide a bhí i gceist, i comhairle do Pedophiles a bhí i gceist ansin, agus tuigeadh domh ag an am sin go raibhtar ag glacadh míbhuntáiste orm mar tuigeadh domh nach sin an rud a bhí ionaim. Ní raibh claonadh ar bith ins an treo sin ionaim. Bhíothar ag iarradh a chur ina luí orm gur dhrochdhuine a bhí ionaim. Thacaigh sé sin le cá bith dearcadh a bhí a chur i láthair ins an scannán. Ag an am sin, stad mé a ghabháil sa treo sin. Bhí mé faoi bhrú dár ndóígh, agus an té atá faoi bhrú déanann sé rud ar bith. Ag an am, níor labhair me le duine ar bith, níor labhair mé le mo dhlúthchairde faoin rud seo ar fad, so bhí mé liom fein, bhí mé im'aonar. Anois tá go leor cainte déanta ag lucht déatais an scannáin faoi dubh-shaothrú, agus má rinneadh dubh-shaothrú ar dhuine ar bith, rinneadh dubh-shaothrú ormsa sa dóígh a bhfuil mé curtha i láthair insan scannán sin. Insan scannan, cuir i gcás da mba fir óga as Éirinn a bhí i gceist, is cinnte nach dtaispeáinfí a n-aghaidh ar an scaileán mar a taispeanadh aghaidh na bhfear óg sin as Nepal. Táthar ag caint gur tugadh comhairle daofa, tá siúrthóír an scannáin a rá gur tugadh comhairle faoi chúrsaí gneis daofa, an píosa scannáíóchta atá tágtha ó Nepal agus atá tábhacht iontach ag baint leis, tá sé ráite ag Narang Panth, croí-lár an scannáin sin, nach bhfuair sé comhairle ar bith. Ní amháin sin ach ta sé ráite aige amach go neamh-bhalbh gur chuir sé scairt ar stiúrthóír an scannáin a rá léi go bhfuil sé míshásta le rud ar bith atá ráite ins an scannán agus gur mhaith leis a tharraingt siar agus tugadh gealladh dó nach mbainfí úsáid as insan scannán. Goidé atá tarlaithe? Tá sé curtha i mbéal an phobail - ins na grianghrafanna atá a n-úsáid le poiblíochta a thabhairt don scannán, tá sé le feiceáil de shíor, ta sé le feiceáil ar an scannán, tá a fhios agamsa go pearsanta go bhfuil sé iontach briste faoin dóigh ar baineadh úsáid as. Sin é an fáth gur mhaith liom go beadh deis ag pobal na hÉireann an footage atá tagtha ó Nepal a fheiceáil. Taispeánadh an footage seo do na hudaráis sláinte, taispeánadh é don lucht urraíochta, taispeánadh é anseo agus ansiúd ach níor taispeánadh é riamh domhsa é, so ní raibh a fhios agam i gceart goide a bhí ann.
ANC: Tá a fhios ag achan duine gur duine aerach tú, ní dhéanfaidh tú rún ar bith de, tá sé mar théama i do chuid filíochta, tá tú iontach oscailte faoi, agus táim cinnte go raibh, nó an raibh a fhios ag muintir Nepal gur duine aerach tú chomh maith, an bhfuil an tuigmheáil sin acu gur duine homaghnéasach thú?
COS: Dár ndóigh mhínigh mise do mo chairde ar fad, chuir siad ceist orm cén fáth nach bhfuil tú pósta, tá achan duine pósta i Nepal. Sin mar atá an cultúr sin, chuirfeadh siad ceist orm go minic cén fáth nach bhfuil tú pósta agus mhíneoinn daofa go díreach cén claonadh a bhí ionaim, ar chor ar bith bhí 'fhios ag an chuid is mó de na fir óga seo cén claonadh a bhí ionaim, níl le déanamh acu ach amharc ar an idirlíon agus gheobhaidh siad amach ansin go díreach mar bhí sé sin luaite go poiblí. Rud amháin, tá dochar déanta do na daoine, na fir óga sin atá taispeánaithe ins an scannán, cuireann sé iadsan faoi bhrú, níl cosaint ar bith acu. taispeánadh aghaidheanna s'acusan. Chuir duine acu sin, Naraing Panth, chuir sé glaoch ar an stiúrthóír agus dúirt sé léi nár theastaigh uaidh go n-úsáidfí é ins an scannán ach níor tugadh aird ar bith air. Baineadh úsáid as ins an scannán agus baineadh úsáid as a phioctúir go minic ar na paipéar anseo, bhí sé mar chuid thabhatach den fheachtas poiblíochta a bhí ar siúl leis an scannán sin a chur i mbéal an phobail go háirithe an picotúir áirithe, mise ag deisiú agus ag cóiriú carabhat s'aige. tá a fhios againn ar fad cen chiall, cén bhrí atá leis sin. Go coinsiasach, cuireadh é sin amach. Tá pioctúir eile insa scannán a gcaithfidh mé tagairt a dhéanamh de, a chuireann as domh go mór, is dóíchí gurb é an pioctúir a úsáideadh chun an scannán a fhógairt, agus sin an pioctúir de fhear óg agus a lámha sínte amach aige agus shílfeá go bhfuiltear á chéasadh. Anois, sé atá ins an phioctúir sin ná mo dhluthchara Santaram Sakota agus an cúlra a bhaineann le sin tá sé chomh soineanta, chomh neamh-urchóídeach. Bhí muid uair amhain ar cuairt i mbaile ar a dtugtar Pokara agus tá loch álainn ins an bhaile sin, agus chuaigh Prem agus Santaram amach a snámh. Níl snámh ar bith ag Prem agus bhí Santaram ag comhairliú agus ag cuidiú leis builí snámh a fhoghlaim, is dóíchí go ndearna muid sin le héagsúlacht a thabhairt don scannán, iad amuigh ins an uisce, shíl mise gur sin an rud a bhí ann. Iníon Uí Chianáin, stiúrthóir an scannáin a mhol sin, ag an am, b'fhéidir achan chineál subtext ag baint leis nár tuigeadh domhsa ag an am. Bhí siad ag snámh agus tá Santaram ag léimint ón chlár tumadóireachta, sin an rud atá insan phíosa sin, insan phioctúir i ndáiríre, ach an dóígh ar baineadh leas as le rud inteacht eile a rá. Léiríonn sé sin go maith an dóigh ar cásadh rudaí thart le léiriú eile a thabhairt nach bhfuil baint ná páirt aige leis an phíosa é féín.
Tá mé dubh-thuirseach den rud seo atá mé ag léamh ins an phaipéar gur duine saibhir mé, duine ar bith a bhfuil a fhios acu, níl file ar bith saibhir. Cá bith airgead atá agam agus ní mórán airgid atá ann, ach cá bith atá ann, téann 3/4 cuid ar a laghad go Nepal. Sin rud nach bhfuil luaite beag ná mór sa scannán. Níl tuairisc ar bith tugtha den méid argead atá tugtha agam, ar bhun leannúnach.. tá cairde agam ansin atá thar bhlianta ag fáil atá cothaithe agus atá gaol fádtéarma agam leo. Níl tuigmheáil ar bith tugtha de sin ins an scannán seo.. ar chor ar bith.
ANC:Agus an téama eile atá an ná dú-shaothrú, a Chathail, agus duine ar bith a chonaic an scannan tháinig sé sin trasna.
COS: Thig rud ar bith a dhéanamh ins an seomra eagarachta, thig gearradh agus claonadh ar bith is mian leat a chur ar rudaí atá soineanta agus nach bhfuil dochar ar bith ag baint leofa. Tá sé luaite agam an dóigh ar baineadh mí-úsáid as pioctúir Santaram. Tá iomhá insa scannan a chur déisteán orm féin fosta. Tá pioctúir amháin do Sonita, bean Phrem, agus í ag amharc orm, agus shílfeá go bhfuil sí ag amharc orm go hiontach goirgeach. Anois, a mhailairt ar fad atá fíor. An grá agus an gaol atá agamsa agus Sonita, an meas atá againn ar a chéile. Luadh sna paipéir "the look on the young men". Tharla sé sin sa seomra eargarachta seachas mar a tharla sé agus muid amuigh ansin. Tá Naranh Adakari cuir i gcás, sin duine de na fir óga ar baineadh leas as ins an scannán, agus táimid inár suí amuigh i gclós san ostán, agus muid ag ithe, tá seisean ag ithe, agus tá mise ag rá nursery rhyme agus tá an rud sin ar fad iontach sinister - an dóigh a bhfuil mé á rá, insan chomthéacs atá cothaithe insan scannán, anois bhí an rud sin ar ais arís iontach soineanta, luaigh sé rud inteacht faoina Maosists, bhí mise ag caint ar na Maoists agus tharla míthuiscint de chineál éigin agus amach as sin deirim an píosa beag sin de nursery rhyme ach tá cuma air sin go bhfuil se iontach chorrach (chortha). Anois tá sé iontach corrtha mar an té a bhí ag scannánú, bhí an ceamara thuas ar a thoc aige bhí sé ag iarraidh a bheith ag ithe, bhí sé ag iarraidh bheith ag éisteacht liomsa, bí sé ag iarraidh bheith ag tabhairt airde ar a' cheamara. Anois tá go leor de sin ins an scannán fosta, mar an té nach bhfuil cleachtadh ar bith aige ar scannán a bheith thuas lena thoc tá sé iontach deacair acu a n-aird a dhíriú ar a bheith ag caint nó a bheith ag amharc ar a gcompórd.
ANC: Ann fosta tá fir óga le feiceáil, bhuel tá fear óg amháin le feiceáil ag teacht go dtí an ostán a do lorg, uimhir an tseomr aige agus sé an dearcadh nó an tuigmheáil atá ón scannán nó go bhfuil siad a go lorg le airgead a fháil uait agus tá sé ráite agat fosta, a bhfuil a fhios agat, gur daoine óga soineanta as an tuath iad seo nach bhfuil mórán cur amach acu ar chúrsaí gnéis, nó mórán eolais acu, go deimhin cuirtear an cheist goidé rud é....
COS: Tá achan rud ins an scannán claonta i mo éadán. Tá a fhios agam sin. Tá sin le feiceáil agam go soiléir, an dóigh cuir i gcás a mbaintear úsáid as an footage sin a rinne mé le SBB, táthar ag díriú isteach ar chuid áirithe de sin faoi gur role model atá i gCathal Ó Searcaigh, dár ndóígh, baintear úsáid as sin agus, táthar ag cur in iúl...há, role model. An cineál sin rud. Luaigh tú ansin duine ag teacht do dtí desk an ostáin agus iad ag gabháil suas go dtí mo sheomra. Tá sé sin claonta fosta, an raibh mé thuas i mo sheomra fiú amháin nuair a thainig an duine sin go dtí an desk - níl a fhios againn, go díreach léirítear duine inteacht ag teacht go dtí an desk agus go díreach é ag siúil suas go dtí mo sheomra. Leideanna beaga mar sin, tá an scannán lán daofa. Tá achan cheann acu curtha i mbealach go bhfuil cúisiú á dhéanamh ormsa.
ANC: Tá go leor cúrsaí gnéis luaite sa scannán seo i ndáiríre agus is dóíche gur sin an phríomhthéama ann ach mar a dúirt mé is duine homaghnéasach tusa, tá a fhios ag achan duine sin, ach an tuigmheáil atá agatsa ar chaidreamh collaíochta a Chathail, de réir an tuigmheáil atá agamsa, ní an gnáth-chaidreamh collaíochta a bheadh i gceist, ní hé sin an sórt caidrimh a bheadh agat le cuid de na buachaillí agus ní iad ar fad, ach cuid acu mar a luaigh tú.
COS: Tá béím ins an scannán seo ar fad ar chúrsaí gnéis, tá an thesis ar fad ag gabháil sa treo sin, gur sin bun agus barr mo shaoil, anois níl mise ag gabháil isteach i gcúrsaí gnéis agus na fíricí a bhaineann leis nó nach mbaineann leis ach déarfaidh mé go díreach, go goirid, cá bith caidreamh a bhí agam leis na fir óga seo gur croí isteach a bhí ann, gur gean a bhí ann, seachas caidrimh dlúth-chollaíochta. Ins an scannán, níl ach triúr ag caint, tá siad sin ar fad 18 d'aois. Tá cead acu caidreamh collaí a bheith acu de réir an dlí. I dtaca leis an triúr dó, agus níl mé ag gabháil a ra, go díreach, cupla focal mar gheall air seo. Narang Panth chuir sé glaoch ar stiúrthóír an scannáin agus dúirt sé léi nach raibh sé ag iarraidh bheith rannpháirteacht sa scannán, d'iarr sé uirthi an taifeadh a rinne sí air a tharraingt siar, agus gheall sí dó go ndéanfadh sí sin, ach tá sé ins an scannán. Bhris sí an gheallúint sin. Tá mise i dteagmháil leis des shíor, táimid iontach mór lena chéile, tá sé iontach bríste i láthair na huaire. I dtaca leis an bheirt eile, Sarendra Areal agus Narang Adakari atá ansin á mo chúisiú tháinig siadsan chugamsa nuair a bheas iomlán na fírinne inste fán chaidreamh sin, tchífear go raibh siadsan, agus fios acu, goide a bhí siad a dhéanamh. Tháinig siad chugamsa agus iadsan a chur an scéal sin chun toisí ormsa, is cinnte nach raibh mé ag glacadh buntáiste ar bith orthusan. Bhí siad toilteanach caidreamh a bheith acu liomsa. Agus sin ráite, an caidreamh a bhí agam leo, is caidreamh bhí chomh soineanta, is croí isteach atá ann, agus ní rud inteacht eile.
ANC: A Chathail, an dóigh leat dáiríre, go raibh tusa soineanta tú féin ins an chur i láthair a rinne tú ins an scannán seo.
COS: Dár ndóighe, tá mé soineanta, a Áine. Silím gurb é sin an té is tábhachtaí i mo shaothar féin, a bheith súil oscailte, agus soineantacht a' linbh go pointe áirithe. Ach de bharr go mbaineann an soineantacht sin liom. Cuirim muinín i ndaoine, glacaim leis go bhfuil achan duine maith agus go bhfuil achan duine báúil agus dáuil liom agus mar sin dó fosclaím mé fein amach agus tugaim deis daofa a theacht isteach i mo shaol. Na doaine, a bhfuil aithne acu orm, tuigeann siad sin, sin mar a tharla ins an chás áirithe sin, leis an scannánú sin ar fad, gur fhoscail mé mé féin. Duine inteacht eile ní dhéanfadh siad é. Dá mbeadh rud ar bith ceilte agam, dá mbeadh rud ar bith faoi rún agam, is cinnte nach dtabharfainn cuireadh daofa theacht isteach in mo shaol agus nach mbeinn chomh foscailte, bhí cead acu mé a leanstan i gcónaí agus cá bith scannánú a bhí de dhíth orthu a dhéanamh.
Tá an próiséas, an scannánú seo ar siúl le dhá bhliain i ndiaidh don taifeadadh deireanach a bheith déanta, anois, dá mbeadh rud ar bith as bealach déanta agam, shílfí go dtabharfaí aird air i bhfad roimhe sin..dá mbeadh rud ar bith as bealach déanta agam thiocfaí é a chur i láthair an phobail lom láithreach. Ta go leor ceisteanna le freafairt ansin.
ANC: Anois, an t-airgead fosta, an bhfuil a fhios agat, is dóíche gur tógadh an cheist fán airgead fosta, a Chathail, anois, tá a fhios againn go n-úsáideann tú do chuid airgid féin go pearsanta, 3/4 de chuid teacht isteach, le caitheamh ar dhaoine i Nepal, ag cuidiú le daoine, ach ar ndóígh bhí ócáid ar siúl agat in áit a raibh ceant ar siúl, fuair tú slám maith airgid, fuair tú ealaí ó dhaoine móra le rá, d'éirigh leat cuid mhaith airgead, a Chathail, goide an bealach a caitheadh an t-aigead sin, an bhfuil cuntaisí agat, an dtig leat crúthúineas a chur ar fáíl gur caitheadh tú an t-airgead sin ar bhealach ata ceart agus ionraic agus cóir?
COS: Bhuel, airgead ar bith a thug mise, thug mé go hionraic é agus thug mé go cóir, mo chuid airgid féin agus airgead daoine eile, chuaigh sé chun leas daoine i Nepal, daoine aonaracha agus teaghlaigh agus eagraisí. Agus ní duine mé gur mhaith leis ag mórú agus ag cur m'ainm chun tosaigh. Sin ceann de na fadhbanna a bhaineann leis an scannán fosta, go bhfuil ócáidí nár mhaith liomsa taispeáint go bhfuil mé ag tabhairt airgid do dhaoine, mar tá féin-mheas ag na daoine sin orthu féin, níor mhaith liom achan duine go bhfuil mé ag tabhairt airgid daofa a tharraingt isteach agus iad a chur os comhair an cheamara agus a thaispeáint, seo mise ag dáileadh amach airgid ar na créatúir bhochta seo, mise as an iarrthair ag iarraidh fear mór a dheanamh domh féin. Ba mhaith liom go mbeadh an rud curtha i láthair cineál, go caolchúiseach. Tá an t-airgead sin ar fad a cruinníodh, tá sé tugtha agam do dhaoine, le dhá bhliain anuas fosta an ciste beag airgid sin, ach an chuid is mó den airgead atá imithe go Nepal, is amach as mo chuntas féin atá sé tághta, tá na caipéisí ansin, tá na fíricí ansin, tá siad sa bhainc, cuirim airgead amach achan tseachtain beagnach ag daoine, amach fríd western union, amach fríd moneygram, agus nil tagairt dá laghad ins an scannán go bhfuil an tacú leannúnach sin á dhéanamh agam ar dhaoine amuigh ansin.
Part 1 here. Cuid 1 anseo
Part 3 here. Cuid 3 anseo
Friday 28 March 2008
Thursday 27 March 2008
Ó Searcaigh Interview:Agallamh Cuid 1: Part 1
This is part 2 (of 3) of the transcript I made from the Raidió na Gaeltachta interview with Cathal Ó Searcaigh (26 March 2008). I haven't gotten around to writting up a translation. I have tried to remain as close to the actual interview as possible but there are a handful of phrases left out which I felt were repetition or irrelevant. Purely to save time.
Cuid 2 anseo. Part 2 here.
Cuid 3 anseo. Part 3 here.
Áine Ní Churráin ag cur síos ar cén fáth a ba mhaith leis an t-agallamh a dhéanamh ar RnaG is ar an agallamh féin:
ANC: I mí Feabhra bheartaigh muid agallamh a chur ar Chathal Ó Searcaigh. Dúirt a ulabhraí go dtabharfadh Cathal Ó Searcaigh a chéad agallamh do RnaG. An fáth ná go raibh sé ag iarraidh míniú a thabhairt dá phobal féin i dtús, an pobal is tábhachtaí ina shaol. Agus gurb í an Ghaeilge a theanga dhúchais is go bhfuil sé níos compórdaí i nGaeilge na i mbearla.(Ck)
Nuair a bhuail mé le Cathal, tháinig sé trasna mar dhuine atá láidir go maith ann féin, cé go bhfuil cuid mhór rudaí tarlaithe ó shoin, Tá alltacht air faon méid atá scríofa faoi. Ba mhaith leis teacht abhaile. Seo mar a labhair sé faoin chaoi ar chuir na cúrsai seo isteach air:
CS: Tá athrú iomlán ar mo shaol de bharr an scannáin faisnéise seo atá déanta mar gheall orm . Tá mé sa duibheagán agus ní iontas ar bith sin on méid atá ráite orm, an mícliú atá tarnaithe orm, an doigh go bhfuil smál ar m'ainm i láthair na huaire, cuireann sé as go mor orm. Ach mar sin féin agus tú ins an duibheagán tá dóchas i gcónaí. Cuimhním go minic na laethanta seo ar Oscar Wilde a chuaigh fríd an chineal seo cruachais fosta ina am féin agus a dúirt "Táimid ar fad sa chlábar ach tá cuid againn ag amharc ar na réaltóga" agus tugann sin misneach domhsa, bheith ag amharc as an duibheagan ar na realtoga sin
ANC: Tá tú ar shiúl as baile le tamall, tá cupla seachtain crua curtha isteach agat, is iomaí duine nach mbeadh ábalta déiláil leis an bhrú seo, an brú sna meáin chumarsáide, d'ainm i mbéal an phobail go rialta, goidé mar atá té ag déiláil leis?
COS: Tá sé deacair glacadh leis. Agus tá tionchar aige ar mo shaol, anois, agus beidh tionchar aige ar mo shaol san am atá le theacht. Tá sé deacair sin a ghlanadh ar shiul. Ní hamhain sin ach mo shlí bheatha féin, slí bheatha atá ann atá i mbeal a phobail, cá bith airgead a shaothraímse, go saothraim é ag tabhairt léachtaí agus leitheoirachta poibli. Beidh sé iontach deacair leanúint ar aghaigh leis sin.
ANC: Ar cuireadh ócáid ar bith ar ceal go dtí seo a Chathail?
COS: Níl rud ar bith diúltaithe go fóill agus tá daoine iontach báúil, tá tacaíocht mhillteanach agam, agus, is mór an t-abhar dóchais agus misnigh dom an tacaíocht iontach bunúsach atá faighte agam ó chairde agus lucht aitheantais, agus ó dhaoine nach bhfuil aithne dá laghad agam orthu. Cá bith atá curtha ar ceal, is mé féin a chuir ar ceal e, mar nach bhfuil sé ionam teacht i láthair an phobail i láthair na huaire.
ANC: An raibh barúil ar bith agat go rabhtar chun scannán mar seo a dhéanamh, nuair a thug tú cuireadh dóibh dul amach go Nepal, an raibh barúil ar bith agat go raibh scannán mar seo a dhéanamh?
COS: Shíl mé gur scannán faisnéise a bhi ann faoi mo shaol féin i Nepal, agus níos mó na sin gur scannán faisnéise a bheadh ann a thabharfadh léiriú ar Chultúr Nepal, ar an tír, a rachadh chun socair don tír, a tharraingeodh aird daoine ar an tír, agus b'fhéidir go rachadh siad amach is go gcuideodh se le cúrsaí turasóireachta ins an tír, ach a mhalairt ar fad atá sa scannán
ANC:Cá huair a fuair tú amach nach é sin an sórt scannáin a bheadh ann?
COS:bhuel scéal fada achrannach faoi seo ar fad agus tá an oiread sin cúinsí ag baint leis, ach an chéad uair a cuireadh ar mo shúil domh, gur scannán de chineál eile a bheadh ann, ná dhá bhliain o shoin, nuair a tháinig mé ar ais ó Nepal, an uair dheireanach a bhí mé i Nepal, bhíothar ag scannánaiocht liom ar feadh tréimhse fada, ar feadh 6 seachtainí nó mar sin. Agus nuair a d'fhág mé Nepal chuaigh mise go Bahrein an áit a bhfuil cara eile de mo chuid as Nepal, chuaigh mé ansin le tacaíocht a thabhairt do, mar go raibh sé i gcruachás ag an am, bhi deacrachtaí aige lena job, bhí go leor fadhbanna aige is chuaigh mé ansin, cineál le iarracht réiteach a dhéanamh orthu. Ansin tháinig mé abhaile, chuir mé glaoch ar lucht an scannáin ó Bhaile Átha Cliath a rá go raibh mé tagtha agus, bhí a fhios agam gur mhaith leo píosa a dhéanamh liom agus me ag teacht isteach sa teach i Mín a Léith, mar chríoch ar an scannán. Tháinig mé go Mín a léith agus bhi siad romham ansin. Rinne muid cupa tae, ansin cuireadh i mo shuí síos me, bhí 2 cheamara ann, shíl mé gur agallamh a bheadh ann, cineál achoimre ar cá bith a bhí déanta againn go dtí sin, agus le críoch a chur ar an scannán. Sin an uair gur cuireadh na cúiseanna seo i mo leith. Anois, bhí sé de bhéasa agamsa suí ar an chathaoir sin agus iarracht a dhéanamh na ceistanna sin a fhreagairt. Bhí mé tuirseach mar bhí aistear fada déanta agam, bhí mé ag fulaingt as jet lag, agus go díreach a bheith traochta. Nuair a cuireadh na ceistanna sin orm ní raibh mé soiléir ionaim féin. Shuigh mé síos agus rinne mé iarracht iad a fhreagairt chomh maith agus a thiocfadh liom. Agus ar ndóigh níor chóir dom a leithéid a dhéanamh. Níor tugadh leid dá laghad domh goidé a bhí romham. Sin an t-am a tuigeadh dom gur scannán de chineal eile a bhíothar a dhéanamh orm.
ANC: Sin í an uair a cuireadh ceist ort fá chúrsai gnéis agus gur dhúirt tú go mbíonn caidreamh collaí agat le daoine óga.
COS: Sin í an uair a cuireadh an cheist sin orm, b'fhéidir gur shuigh mé ansin ar feadh leathuair a chloig, 40 bomaite, níl me cinnte, ag iarraidh míniú a dhéanamh orm féin. Sin an uair fosta a tuigeadh domh cé chomh dainséarach is atá sé a bheith ag caint go poiblí, an dóigh fosta go dtig mí-úsáid a bhaint as rudaí a deireann tú. Ní smaointíonn doaine choíche ar an chomhthéacs ina ndeirtear rudaí, ach go dtig iad a chásadh, ní raibh carthánacht ar bith ag baint le bheith ag úsáid an phíosa sin, go háirithe, sin an chomhtéacs inár dearnadh scannánú air. Ní raibh tuigbheáil ar bith faoi mo chás-sa ansin.
ANC: Bhí an comhlacht seo i Nepal roinnt uair, rinneadh scannán ort, goidé a bhí in ainm's bheith sa scannán seo nach raibh sa chéad scannán, agus ar glacadh nó ar dearnadh taifeadadh ar ábhair ar bith eile?
COS: Bhuel d'oscail mise mo shaol amach mar a d'osclóinn leabhar, le lucht deanta an scannáin seo, agus bhí cead acu mé a leanstan thart...maidin, nóín agus deireadh lae, bhi cead acu scannánú a dhéanamh orm. Sé an cuspóir a bhí leis an scannán seo mar atá raite agam, léiriú éigin a tabhairt orm ins an chlultúr eachtrannach seo, an tír seo go raibh gaol speisialta agam leis, na cairde a rinne mé ansin. Ach ní sin an rud atá sa scannán ar chor ar bith, is beag léiriú atá sa scannán ar chultúr Nepal. Is leagan iontach aontaobhach atá ann.
ANC: Ní thaispeáintear ins an scannán do chuid oibre, do chuid tógraí, an cuidiú a thugann tú do daoine, na rudaí uilig go léir atá déanta agat i Nepal le blianta fada. Cén fáth nár taispeánadh sin?
COS: Caithfidh tú an cheist sin a chur ar lucht déanta an scannain. Bhí dearcadh eile acu-san nuair a thosaigh siad ag déanamh eagaracht ar an scannán sin.
Ta lear mór de mo chuid airgid tugtha agam do Npeal. Ní bhím i gcónaí ag iarraidh mórtas a dhéanamh as an méid airgid a thugaim ach, déarfain go dtugaim 3/4 cuid den méid a shaothraím do Nepal. Sin rud nach bhfuil luaite san scannán beag na mór.
ANC: Ach nuair a bhí siad i Nepal, an comhlacht seo, an ndearna siad scannánaíocht ar an obair seo, an ndeachaigh siad go dtí na háiteanna a raibh tusa ag cuidiu le daoine, an raibh an t-abhar sin taifeadtha acu?
COS: Is dóígh liom go bhfuil. Lean siad thart me. Níl a fhios agam i ndáiríre goidé atá insa footage mar nach bhfuil cuid ar bith den footage sin feicthe agam.
ANC: Agus cá huair a thuig tú nach é an scannán a bhi tú ag meas a bhí déanta, cá huair a thuig tú go raibh scannán difriúil iomlán ar fad déanta faoi Chathal Ó Searcaigh?
COS: Gurb é sin an claonadh atá sa scannán, bhí sin tuigthe agam nuair a tháinig me ar ais. Agus ní raibh a fhios agam ansin cén leagan a bheadh ar an scannán. Níor tugadh deis ar bith dom rud ar bith a fheiceáil. Chuir mé scairt ar mo dhlíodóir is rinneamar iarracht cuid den footage a fheiceáil, níor éirigh linn a dhath den footage sin a fheicáil. Ní raibh a fhios agam cén cineál scannáin a bhí déanta mar gheall orm go dtí gur chuala mé raflaí go raibh an scannán le taispeáint in Amsterdam. Ach go bé mo chairde, ní bheadh a fhios agam go raibh a leithéid ag tarlú. Taispeánadh an footage fosta do dhaoine thall is abhus, fiú ag an am a raibh muidinne ag iarraidh é a fheicáil go pearsanta. An chéad uair a chonaic mé an scannán ná i mí na nollaig, seachtain i ndiaidh é a thaispeáint in Amsterdam, agus chonaic mé an scannán i bpictiúrlann bheag, i stuideo beag i mBAC. Bhi socrú déanta, go bhfeicfinn féin agus mo dhlíodóir agus bhí mé ag súil, roinnt de mo chairde, go bhfeicfimis an scannán le chéile. Ach an lá áirithe sin, níor ceadaíodh do mo chairde dul isteach agus a bheith liom agus tacaíocht a thabhairt agus mé ag amharc ar an scannán sin. Bhi cosc curtha orthu agus cuireann sin iontas orm, mar chonaic na sluaite in Amsterdam é, chonaic daoine thall is abhus e. Cuireann sé iontas orm an dóigh, na modhannan a bhí in úsaid ag lucht déanta an scannain, le mise a choinéail faoi bhrú, le mé a choinnéáil ar mo chostaint i gcónaí.
ANC: Nuair a chonaic tú an scannán sa deireadh thiar thall, goidé a shíl tú dó?
COS: Chuir an scannán as domh go mór. Bhí seo ag tarraingt míchliú millteanach orm. Chuir sé scannal orm an dóigh a raibh sé curtha le chéile. Ón tús bhí sé soiléir go rabhthar ag déanamh dí-speagadh orm. Go rabhthar a mo chur i láthair ar bhealach a bhí fealltach. Bhí feall á imirt orm. Ní rabhthar ag tabhairt seans ar bith don lucht éisteachta báidh ar bith ná dámh a bheith acu liomsa, ar an dóigh go bhfuil an scannán sin gearrtha agus curtha i láthair.
ANC: Ins an scannán seo, tchímid fear meánaosta as Éirinn a bhfuil airgead aige, a bhfuil cumhacht aige, agus a dtuigtear duinn a bhfuil caidreamh collaí aige le buachaillí atá bocht, idir sé bliana déag agus seacht mbliana déag d'aois, agus atá ag baint úsáid as an chumhacht agus an airgead le dú-shaothrú a dhéanamh.
COS: Is dearcadh iontach claonta é sin dár ndóigh. An scannán áirithe atá deanta ag Vinegar Hill, is dóigh liom go bhfuil sé iontach claonta, claonta in éadán s'agam, an dóigh go bhfuil sé curtha le cheile. Thig le rud ar bith a dhéanamh sa seomra eagarthóíreachta. Thig scannán a ghearradh ar bhealach áirithe a insíonn ca bith scéal is mian leat. Agus tá mé buartha gur mar sin atá sé.
Thug mé cuireadh daofa a theacht liom go Nepal, shíl mé go rachadh sé chun tairbhe daofa, go dtabharfadh sé cuitiú airgid daoga, go dtabharfaidh sé léiriú éigin ar chultúr Nepal, go dtabharfadh sé léiríú éigin ar mo chairde ansin, agus ar na droichid atá tógtha agam thar thréimhse fada... ach a mhalairt ar fad atá fíor. Is sceannairt atá ann. Tá mé curtha i láthair ma dhuine atá diabhalta, agus nach bhfuil maitheas ar bith ann. ní shílim féin gur sin an cineál duine atá ionaim.
Tá mo chuid lochtanna orm mar atá ar achan duine ach tá maitheas búnusach ionam nach bhfuil lá airde tugtha air in an léiriú áirithe sin.
ANC: An bhfuil tú ag séanadh go raibh dú-shaothrú i gceist, go raibh tú ag baint úsáide as buachaillí óga, go raibh tú ag baint úsáid as cumhacht agus airgead le buachaillí óga a mhealladh, mar atá leírithe sa scannán?
COS: Tá an scannán iontach claonta. Ní raibh mé riamh ag baint úsiad as na fir óga seo ar mhaithe le sásamh gnéis. Shílfeá go dtéimse amach go Kathmandu is go ndéanaim ionsaí ar na fir óga seo. Feall atá ansin orm. Tá teagmháil agamsa leo agus mé in Éirinn. Tá cuntaisí bainc ansin agam le tabhairt le fios go dtugaim tacaíochta daofa ar bhun leannúnach agus me in Éirinn, níos mó tacaíochta na nuair atá mé i Nepal.
An rud ar fad faoi bheith ag grúmáil s'acu, chuir sé déisteán orm pictiúir áirithe a fheicáil sna paipéir, pictúr de Narang Panth agus mise ag cóiriú a charabhait. Is cinnte nach raibh ach ciall amháin leis an phioctiúr sin: go raibh mise ag cur an fhir óig seo in oiriúint sa dóigh go mbeadh sé ar fáil domh le caidreamh collaí a bheith agam leis. Anios, feall millteannach atá ansin, ní amháin ormsa ach ar Narang Panth, mar ar na mallaibh ansin tá píosa scannánaíochta tagtha ó Nepal a bhfuil tábhacht ag baint leis agus sílim gur chóir dó bheith taispanaithe go poblí mar léirionn sé an míshasamh atá ar Narang Panth an dóigh ar úsáideadh ar sa scnannan, deir seisean gur cuireadh agallamh air is gur cuireadh agallamh air faoi bhrú, tairraingíodh isteach é, cuireadh ceisteannaí ina bheal, tá na ceamraithe dírithe ansin, is tá sé go mór ar a mhíshuaimhneas, agus dár ndóigh deir sé rud ar bith is mian leis na daoine a rá atá ag cur agalliamh air.. tarraingíon sé siar na rudaí sin anois
ANC: Ach ag an am chéanna, a Chathail, ag deireadh an scánnain seo, deireann túsa go neamhbhalbh, agus ní chuireann tú fiacail ann, go mbíom caidreamh collaíochta agat le leathchuid de na buachaillí seo agus deireann tú arís agus arís eile é ag deireadh an scannáin. Goidé atá i gceist agat leis sin?
Tá caidreamh agam leis na buachaillí sin, agus mheasfá ón scannán go bhfuil an caidreamh sin olc. Agus a mhalairt ar fad atá fíor, anois agus muid ag caint ar chúrsaí chollaíochta, shílfeá gur stail atá ionam...shilfeá ó na paipéar gur stail atá ionam leis na scéalta agus na raflaí uafásacha atá curtha i mo leith, anois ca bith caidreamh collaí atá agam le fir óga, is croí isteach atá ann, agus is cairdeas atá ann, seachas dlúth-chollaíocht mar a déirfeá...níl mé ag iarraidh dul isteach ins na fíricí ar fad, deirim agus, deirim seo amach ó mo chroi agus go fírinneach, is croí isteach, is ceanúleacht, is companas atá i gceist
ANC: Ag an am chéanna a Chathail, an bhfuil a fhios agat, taispeánann sé sa scannán fosta, gur daoine óga soineanta, buachaillí as tír iad seo, daoine, agus tugtar seo le fios sa scannán, nach bhfuil morán cur amach acu ar chúrsaí gnéis, nach bhfuil mórán eolais acu, i ndáiríre bíonn tusa ag cur comhairle orthu ó thaobh bheith coimheadach de agus a leithéidí sin, an measann tú go dtáinig sé trasna go bhfuil cineál mí-úsáid?
COS: Caithfidh tú an cheist a chur ort, tá an scannán iontach claonta insan dóigh nár mise atá ag tabhairt léimh, 'sé an stiúrthóir, iníon Uí Chiannáin, atá ag déanamh an tráchtaireach ins an scannán sin agus cá bith barúlacha atá ag teacht trasna is barúlacha s'aicise atá ann. Tá an scannán curtha le chéile sa dóigh is gur léargas s'aicise atá curtha trasna go láidir. Tá cá bith breith atá an lucht éisteachta ag tabhairt ormsa, tá sin curtha in iúl aicise, insan dóigh go bhfuil tráchtaireacht déanta aici. Aisteach go leor, tá an tráchtaireacht sin i mBéarla, agus tá mise ag caint i nGaeigle, chuir sin iontas orm nuair a chonaic mé an scannán don chéad uair, cruthaíonn sin míchothromaíocht iontach bunúsach, an chuid is mo de daoine níl gaeilge acu is tá siad ag brath ar na fó-theidil. Ní hionann fó-theidil agus caint dhíreach a bheifeá in ann tuigbheáil a bhaint as an dóigh a labhraíonn duine, as na geaitsí a dhéanann sé agus é ag caint. Tuigeann achan duine ar ndóigh an tráchtaireact atá déanta aicise i mBéarla. Sin ceist ó thaobh technique, mar atá ráite agam, tá an bhreith tugtha aici-se i mo leith, tá na focla curtha aicise i do bhéalsa, i do chluasa, agus tú ag amharc ar an scannán, ní thugann sin mórán seansa domhsa. Anois, i dtaca léi a rá go bhfuil na fir óga asin ar fad soinneanta. Níl. níl siad soinneanta. Tá cuid acu dár ndóigh, mar atá achan áit, ach tá go leor eile acu insan tír. agus bhí sé iontach spéisiúil ar chlár Joe Duffy insin, fear óg ar an chlár a dúirt go raibh sé i Kathmandu agus go dtainig an oiread sin daoine, fir oga aníós a fhad leis, agus go raibh siad ag cur, mar a déarfá, forrán gnéis air, ag tabhairt cuireadh dó. Tá sé ansin. Agus tá sé ansin go poiblí.
Rud eile atá ar fad i mo shaolsa, cruthaím cairdeas, baineann mo shaol le bheith ag déanamh cairde, breathim nach dtáinig a dhath de sin trasna ins an scannán, fiú amháin an caidreamh fadtéarmach atá agam le mo mhac altanais Prem, le Santarm, le Prakas, agus le léar mór eile daoine. Go dtig sé sin trasna, cineál leataobhach, agus braithim Prem é sin fosta agus cuireann sé as dó go mór. Cuireann sé as daofa ar fad.
Cuid 2 anseo. Part 2 here.
Cuid 3 anseo. Part 3 here.
Cuid 2 anseo. Part 2 here.
Cuid 3 anseo. Part 3 here.
Áine Ní Churráin ag cur síos ar cén fáth a ba mhaith leis an t-agallamh a dhéanamh ar RnaG is ar an agallamh féin:
ANC: I mí Feabhra bheartaigh muid agallamh a chur ar Chathal Ó Searcaigh. Dúirt a ulabhraí go dtabharfadh Cathal Ó Searcaigh a chéad agallamh do RnaG. An fáth ná go raibh sé ag iarraidh míniú a thabhairt dá phobal féin i dtús, an pobal is tábhachtaí ina shaol. Agus gurb í an Ghaeilge a theanga dhúchais is go bhfuil sé níos compórdaí i nGaeilge na i mbearla.(Ck)
Nuair a bhuail mé le Cathal, tháinig sé trasna mar dhuine atá láidir go maith ann féin, cé go bhfuil cuid mhór rudaí tarlaithe ó shoin, Tá alltacht air faon méid atá scríofa faoi. Ba mhaith leis teacht abhaile. Seo mar a labhair sé faoin chaoi ar chuir na cúrsai seo isteach air:
CS: Tá athrú iomlán ar mo shaol de bharr an scannáin faisnéise seo atá déanta mar gheall orm . Tá mé sa duibheagán agus ní iontas ar bith sin on méid atá ráite orm, an mícliú atá tarnaithe orm, an doigh go bhfuil smál ar m'ainm i láthair na huaire, cuireann sé as go mor orm. Ach mar sin féin agus tú ins an duibheagán tá dóchas i gcónaí. Cuimhním go minic na laethanta seo ar Oscar Wilde a chuaigh fríd an chineal seo cruachais fosta ina am féin agus a dúirt "Táimid ar fad sa chlábar ach tá cuid againn ag amharc ar na réaltóga" agus tugann sin misneach domhsa, bheith ag amharc as an duibheagan ar na realtoga sin
ANC: Tá tú ar shiúl as baile le tamall, tá cupla seachtain crua curtha isteach agat, is iomaí duine nach mbeadh ábalta déiláil leis an bhrú seo, an brú sna meáin chumarsáide, d'ainm i mbéal an phobail go rialta, goidé mar atá té ag déiláil leis?
COS: Tá sé deacair glacadh leis. Agus tá tionchar aige ar mo shaol, anois, agus beidh tionchar aige ar mo shaol san am atá le theacht. Tá sé deacair sin a ghlanadh ar shiul. Ní hamhain sin ach mo shlí bheatha féin, slí bheatha atá ann atá i mbeal a phobail, cá bith airgead a shaothraímse, go saothraim é ag tabhairt léachtaí agus leitheoirachta poibli. Beidh sé iontach deacair leanúint ar aghaigh leis sin.
ANC: Ar cuireadh ócáid ar bith ar ceal go dtí seo a Chathail?
COS: Níl rud ar bith diúltaithe go fóill agus tá daoine iontach báúil, tá tacaíocht mhillteanach agam, agus, is mór an t-abhar dóchais agus misnigh dom an tacaíocht iontach bunúsach atá faighte agam ó chairde agus lucht aitheantais, agus ó dhaoine nach bhfuil aithne dá laghad agam orthu. Cá bith atá curtha ar ceal, is mé féin a chuir ar ceal e, mar nach bhfuil sé ionam teacht i láthair an phobail i láthair na huaire.
ANC: An raibh barúil ar bith agat go rabhtar chun scannán mar seo a dhéanamh, nuair a thug tú cuireadh dóibh dul amach go Nepal, an raibh barúil ar bith agat go raibh scannán mar seo a dhéanamh?
COS: Shíl mé gur scannán faisnéise a bhi ann faoi mo shaol féin i Nepal, agus níos mó na sin gur scannán faisnéise a bheadh ann a thabharfadh léiriú ar Chultúr Nepal, ar an tír, a rachadh chun socair don tír, a tharraingeodh aird daoine ar an tír, agus b'fhéidir go rachadh siad amach is go gcuideodh se le cúrsaí turasóireachta ins an tír, ach a mhalairt ar fad atá sa scannán
ANC:Cá huair a fuair tú amach nach é sin an sórt scannáin a bheadh ann?
COS:bhuel scéal fada achrannach faoi seo ar fad agus tá an oiread sin cúinsí ag baint leis, ach an chéad uair a cuireadh ar mo shúil domh, gur scannán de chineál eile a bheadh ann, ná dhá bhliain o shoin, nuair a tháinig mé ar ais ó Nepal, an uair dheireanach a bhí mé i Nepal, bhíothar ag scannánaiocht liom ar feadh tréimhse fada, ar feadh 6 seachtainí nó mar sin. Agus nuair a d'fhág mé Nepal chuaigh mise go Bahrein an áit a bhfuil cara eile de mo chuid as Nepal, chuaigh mé ansin le tacaíocht a thabhairt do, mar go raibh sé i gcruachás ag an am, bhi deacrachtaí aige lena job, bhí go leor fadhbanna aige is chuaigh mé ansin, cineál le iarracht réiteach a dhéanamh orthu. Ansin tháinig mé abhaile, chuir mé glaoch ar lucht an scannáin ó Bhaile Átha Cliath a rá go raibh mé tagtha agus, bhí a fhios agam gur mhaith leo píosa a dhéanamh liom agus me ag teacht isteach sa teach i Mín a Léith, mar chríoch ar an scannán. Tháinig mé go Mín a léith agus bhi siad romham ansin. Rinne muid cupa tae, ansin cuireadh i mo shuí síos me, bhí 2 cheamara ann, shíl mé gur agallamh a bheadh ann, cineál achoimre ar cá bith a bhí déanta againn go dtí sin, agus le críoch a chur ar an scannán. Sin an uair gur cuireadh na cúiseanna seo i mo leith. Anois, bhí sé de bhéasa agamsa suí ar an chathaoir sin agus iarracht a dhéanamh na ceistanna sin a fhreagairt. Bhí mé tuirseach mar bhí aistear fada déanta agam, bhí mé ag fulaingt as jet lag, agus go díreach a bheith traochta. Nuair a cuireadh na ceistanna sin orm ní raibh mé soiléir ionaim féin. Shuigh mé síos agus rinne mé iarracht iad a fhreagairt chomh maith agus a thiocfadh liom. Agus ar ndóigh níor chóir dom a leithéid a dhéanamh. Níor tugadh leid dá laghad domh goidé a bhí romham. Sin an t-am a tuigeadh dom gur scannán de chineal eile a bhíothar a dhéanamh orm.
ANC: Sin í an uair a cuireadh ceist ort fá chúrsai gnéis agus gur dhúirt tú go mbíonn caidreamh collaí agat le daoine óga.
COS: Sin í an uair a cuireadh an cheist sin orm, b'fhéidir gur shuigh mé ansin ar feadh leathuair a chloig, 40 bomaite, níl me cinnte, ag iarraidh míniú a dhéanamh orm féin. Sin an uair fosta a tuigeadh domh cé chomh dainséarach is atá sé a bheith ag caint go poiblí, an dóigh fosta go dtig mí-úsáid a bhaint as rudaí a deireann tú. Ní smaointíonn doaine choíche ar an chomhthéacs ina ndeirtear rudaí, ach go dtig iad a chásadh, ní raibh carthánacht ar bith ag baint le bheith ag úsáid an phíosa sin, go háirithe, sin an chomhtéacs inár dearnadh scannánú air. Ní raibh tuigbheáil ar bith faoi mo chás-sa ansin.
ANC: Bhí an comhlacht seo i Nepal roinnt uair, rinneadh scannán ort, goidé a bhí in ainm's bheith sa scannán seo nach raibh sa chéad scannán, agus ar glacadh nó ar dearnadh taifeadadh ar ábhair ar bith eile?
COS: Bhuel d'oscail mise mo shaol amach mar a d'osclóinn leabhar, le lucht deanta an scannáin seo, agus bhí cead acu mé a leanstan thart...maidin, nóín agus deireadh lae, bhi cead acu scannánú a dhéanamh orm. Sé an cuspóir a bhí leis an scannán seo mar atá raite agam, léiriú éigin a tabhairt orm ins an chlultúr eachtrannach seo, an tír seo go raibh gaol speisialta agam leis, na cairde a rinne mé ansin. Ach ní sin an rud atá sa scannán ar chor ar bith, is beag léiriú atá sa scannán ar chultúr Nepal. Is leagan iontach aontaobhach atá ann.
ANC: Ní thaispeáintear ins an scannán do chuid oibre, do chuid tógraí, an cuidiú a thugann tú do daoine, na rudaí uilig go léir atá déanta agat i Nepal le blianta fada. Cén fáth nár taispeánadh sin?
COS: Caithfidh tú an cheist sin a chur ar lucht déanta an scannain. Bhí dearcadh eile acu-san nuair a thosaigh siad ag déanamh eagaracht ar an scannán sin.
Ta lear mór de mo chuid airgid tugtha agam do Npeal. Ní bhím i gcónaí ag iarraidh mórtas a dhéanamh as an méid airgid a thugaim ach, déarfain go dtugaim 3/4 cuid den méid a shaothraím do Nepal. Sin rud nach bhfuil luaite san scannán beag na mór.
ANC: Ach nuair a bhí siad i Nepal, an comhlacht seo, an ndearna siad scannánaíocht ar an obair seo, an ndeachaigh siad go dtí na háiteanna a raibh tusa ag cuidiu le daoine, an raibh an t-abhar sin taifeadtha acu?
COS: Is dóígh liom go bhfuil. Lean siad thart me. Níl a fhios agam i ndáiríre goidé atá insa footage mar nach bhfuil cuid ar bith den footage sin feicthe agam.
ANC: Agus cá huair a thuig tú nach é an scannán a bhi tú ag meas a bhí déanta, cá huair a thuig tú go raibh scannán difriúil iomlán ar fad déanta faoi Chathal Ó Searcaigh?
COS: Gurb é sin an claonadh atá sa scannán, bhí sin tuigthe agam nuair a tháinig me ar ais. Agus ní raibh a fhios agam ansin cén leagan a bheadh ar an scannán. Níor tugadh deis ar bith dom rud ar bith a fheiceáil. Chuir mé scairt ar mo dhlíodóir is rinneamar iarracht cuid den footage a fheiceáil, níor éirigh linn a dhath den footage sin a fheicáil. Ní raibh a fhios agam cén cineál scannáin a bhí déanta mar gheall orm go dtí gur chuala mé raflaí go raibh an scannán le taispeáint in Amsterdam. Ach go bé mo chairde, ní bheadh a fhios agam go raibh a leithéid ag tarlú. Taispeánadh an footage fosta do dhaoine thall is abhus, fiú ag an am a raibh muidinne ag iarraidh é a fheicáil go pearsanta. An chéad uair a chonaic mé an scannán ná i mí na nollaig, seachtain i ndiaidh é a thaispeáint in Amsterdam, agus chonaic mé an scannán i bpictiúrlann bheag, i stuideo beag i mBAC. Bhi socrú déanta, go bhfeicfinn féin agus mo dhlíodóir agus bhí mé ag súil, roinnt de mo chairde, go bhfeicfimis an scannán le chéile. Ach an lá áirithe sin, níor ceadaíodh do mo chairde dul isteach agus a bheith liom agus tacaíocht a thabhairt agus mé ag amharc ar an scannán sin. Bhi cosc curtha orthu agus cuireann sin iontas orm, mar chonaic na sluaite in Amsterdam é, chonaic daoine thall is abhus e. Cuireann sé iontas orm an dóigh, na modhannan a bhí in úsaid ag lucht déanta an scannain, le mise a choinéail faoi bhrú, le mé a choinnéáil ar mo chostaint i gcónaí.
ANC: Nuair a chonaic tú an scannán sa deireadh thiar thall, goidé a shíl tú dó?
COS: Chuir an scannán as domh go mór. Bhí seo ag tarraingt míchliú millteanach orm. Chuir sé scannal orm an dóigh a raibh sé curtha le chéile. Ón tús bhí sé soiléir go rabhthar ag déanamh dí-speagadh orm. Go rabhthar a mo chur i láthair ar bhealach a bhí fealltach. Bhí feall á imirt orm. Ní rabhthar ag tabhairt seans ar bith don lucht éisteachta báidh ar bith ná dámh a bheith acu liomsa, ar an dóigh go bhfuil an scannán sin gearrtha agus curtha i láthair.
ANC: Ins an scannán seo, tchímid fear meánaosta as Éirinn a bhfuil airgead aige, a bhfuil cumhacht aige, agus a dtuigtear duinn a bhfuil caidreamh collaí aige le buachaillí atá bocht, idir sé bliana déag agus seacht mbliana déag d'aois, agus atá ag baint úsáid as an chumhacht agus an airgead le dú-shaothrú a dhéanamh.
COS: Is dearcadh iontach claonta é sin dár ndóigh. An scannán áirithe atá deanta ag Vinegar Hill, is dóigh liom go bhfuil sé iontach claonta, claonta in éadán s'agam, an dóigh go bhfuil sé curtha le cheile. Thig le rud ar bith a dhéanamh sa seomra eagarthóíreachta. Thig scannán a ghearradh ar bhealach áirithe a insíonn ca bith scéal is mian leat. Agus tá mé buartha gur mar sin atá sé.
Thug mé cuireadh daofa a theacht liom go Nepal, shíl mé go rachadh sé chun tairbhe daofa, go dtabharfadh sé cuitiú airgid daoga, go dtabharfaidh sé léiriú éigin ar chultúr Nepal, go dtabharfadh sé léiríú éigin ar mo chairde ansin, agus ar na droichid atá tógtha agam thar thréimhse fada... ach a mhalairt ar fad atá fíor. Is sceannairt atá ann. Tá mé curtha i láthair ma dhuine atá diabhalta, agus nach bhfuil maitheas ar bith ann. ní shílim féin gur sin an cineál duine atá ionaim.
Tá mo chuid lochtanna orm mar atá ar achan duine ach tá maitheas búnusach ionam nach bhfuil lá airde tugtha air in an léiriú áirithe sin.
ANC: An bhfuil tú ag séanadh go raibh dú-shaothrú i gceist, go raibh tú ag baint úsáide as buachaillí óga, go raibh tú ag baint úsáid as cumhacht agus airgead le buachaillí óga a mhealladh, mar atá leírithe sa scannán?
COS: Tá an scannán iontach claonta. Ní raibh mé riamh ag baint úsiad as na fir óga seo ar mhaithe le sásamh gnéis. Shílfeá go dtéimse amach go Kathmandu is go ndéanaim ionsaí ar na fir óga seo. Feall atá ansin orm. Tá teagmháil agamsa leo agus mé in Éirinn. Tá cuntaisí bainc ansin agam le tabhairt le fios go dtugaim tacaíochta daofa ar bhun leannúnach agus me in Éirinn, níos mó tacaíochta na nuair atá mé i Nepal.
An rud ar fad faoi bheith ag grúmáil s'acu, chuir sé déisteán orm pictiúir áirithe a fheicáil sna paipéir, pictúr de Narang Panth agus mise ag cóiriú a charabhait. Is cinnte nach raibh ach ciall amháin leis an phioctiúr sin: go raibh mise ag cur an fhir óig seo in oiriúint sa dóigh go mbeadh sé ar fáil domh le caidreamh collaí a bheith agam leis. Anios, feall millteannach atá ansin, ní amháin ormsa ach ar Narang Panth, mar ar na mallaibh ansin tá píosa scannánaíochta tagtha ó Nepal a bhfuil tábhacht ag baint leis agus sílim gur chóir dó bheith taispanaithe go poblí mar léirionn sé an míshasamh atá ar Narang Panth an dóigh ar úsáideadh ar sa scnannan, deir seisean gur cuireadh agallamh air is gur cuireadh agallamh air faoi bhrú, tairraingíodh isteach é, cuireadh ceisteannaí ina bheal, tá na ceamraithe dírithe ansin, is tá sé go mór ar a mhíshuaimhneas, agus dár ndóigh deir sé rud ar bith is mian leis na daoine a rá atá ag cur agalliamh air.. tarraingíon sé siar na rudaí sin anois
ANC: Ach ag an am chéanna, a Chathail, ag deireadh an scánnain seo, deireann túsa go neamhbhalbh, agus ní chuireann tú fiacail ann, go mbíom caidreamh collaíochta agat le leathchuid de na buachaillí seo agus deireann tú arís agus arís eile é ag deireadh an scannáin. Goidé atá i gceist agat leis sin?
Tá caidreamh agam leis na buachaillí sin, agus mheasfá ón scannán go bhfuil an caidreamh sin olc. Agus a mhalairt ar fad atá fíor, anois agus muid ag caint ar chúrsaí chollaíochta, shílfeá gur stail atá ionam...shilfeá ó na paipéar gur stail atá ionam leis na scéalta agus na raflaí uafásacha atá curtha i mo leith, anois ca bith caidreamh collaí atá agam le fir óga, is croí isteach atá ann, agus is cairdeas atá ann, seachas dlúth-chollaíocht mar a déirfeá...níl mé ag iarraidh dul isteach ins na fíricí ar fad, deirim agus, deirim seo amach ó mo chroi agus go fírinneach, is croí isteach, is ceanúleacht, is companas atá i gceist
ANC: Ag an am chéanna a Chathail, an bhfuil a fhios agat, taispeánann sé sa scannán fosta, gur daoine óga soineanta, buachaillí as tír iad seo, daoine, agus tugtar seo le fios sa scannán, nach bhfuil morán cur amach acu ar chúrsaí gnéis, nach bhfuil mórán eolais acu, i ndáiríre bíonn tusa ag cur comhairle orthu ó thaobh bheith coimheadach de agus a leithéidí sin, an measann tú go dtáinig sé trasna go bhfuil cineál mí-úsáid?
COS: Caithfidh tú an cheist a chur ort, tá an scannán iontach claonta insan dóigh nár mise atá ag tabhairt léimh, 'sé an stiúrthóir, iníon Uí Chiannáin, atá ag déanamh an tráchtaireach ins an scannán sin agus cá bith barúlacha atá ag teacht trasna is barúlacha s'aicise atá ann. Tá an scannán curtha le chéile sa dóigh is gur léargas s'aicise atá curtha trasna go láidir. Tá cá bith breith atá an lucht éisteachta ag tabhairt ormsa, tá sin curtha in iúl aicise, insan dóigh go bhfuil tráchtaireacht déanta aici. Aisteach go leor, tá an tráchtaireacht sin i mBéarla, agus tá mise ag caint i nGaeigle, chuir sin iontas orm nuair a chonaic mé an scannán don chéad uair, cruthaíonn sin míchothromaíocht iontach bunúsach, an chuid is mo de daoine níl gaeilge acu is tá siad ag brath ar na fó-theidil. Ní hionann fó-theidil agus caint dhíreach a bheifeá in ann tuigbheáil a bhaint as an dóigh a labhraíonn duine, as na geaitsí a dhéanann sé agus é ag caint. Tuigeann achan duine ar ndóigh an tráchtaireact atá déanta aicise i mBéarla. Sin ceist ó thaobh technique, mar atá ráite agam, tá an bhreith tugtha aici-se i mo leith, tá na focla curtha aicise i do bhéalsa, i do chluasa, agus tú ag amharc ar an scannán, ní thugann sin mórán seansa domhsa. Anois, i dtaca léi a rá go bhfuil na fir óga asin ar fad soinneanta. Níl. níl siad soinneanta. Tá cuid acu dár ndóigh, mar atá achan áit, ach tá go leor eile acu insan tír. agus bhí sé iontach spéisiúil ar chlár Joe Duffy insin, fear óg ar an chlár a dúirt go raibh sé i Kathmandu agus go dtainig an oiread sin daoine, fir oga aníós a fhad leis, agus go raibh siad ag cur, mar a déarfá, forrán gnéis air, ag tabhairt cuireadh dó. Tá sé ansin. Agus tá sé ansin go poiblí.
Rud eile atá ar fad i mo shaolsa, cruthaím cairdeas, baineann mo shaol le bheith ag déanamh cairde, breathim nach dtáinig a dhath de sin trasna ins an scannán, fiú amháin an caidreamh fadtéarmach atá agam le mo mhac altanais Prem, le Santarm, le Prakas, agus le léar mór eile daoine. Go dtig sé sin trasna, cineál leataobhach, agus braithim Prem é sin fosta agus cuireann sé as dó go mór. Cuireann sé as daofa ar fad.
Cuid 2 anseo. Part 2 here.
Cuid 3 anseo. Part 3 here.
Friday 14 March 2008
The Property Lie in Irish Media
The guys over at dublinopinion.com have done an excellent job in showing that the Irish media have a vested interest in property and are therefore not a reliable source in matters related to the property market. When I saw this horrendous article by Charlie Weston in the Indo I felt I had to jump in. I have had 50 or 60 letters published by the Irish Times or the Indo (not as Tomaltach!). So I fired off the following to the Indo. I was not at all surprised that it hastily made its way to their trash can. It is a letter they were never going to publish :-)Sir,
Your personal Finance editor, Charlie Weston, argues that the property market has turned around (Opinion 11th March). I bought my house four years ago, arguably at the peak of the recent market cycle, so I would dearly love to believe Mr. Wetson's analysis - but I cannot.
His analysis relies on surveys by IIB Homeloans and the Irish Mortgage Advisers' Federation who claim the market has "bottomed out". They would, wouldn't they. These sources are not disinterested parties, but have an obvious vested interest in talking up the market.
As pointed out by the rather brilliant web site dublinopinion.com, at the start of last year IIB stated that "The Irish housing market has cooled notably of late, and a softer trend could continue for some months, but we expect to see a modest rebound in prices as 2007 progresses." That was Tom Foley, chief executive of IIB. There was no rebound. Prices fell by up to 10%. If IIB were so wrong then, why put so much faith in them now?
Mr Watson agreed with IIB in expecting an early rate cut by the ECB. But the recent statement by ECB chief, Jean Claude Trichet, is far more cautious. If anything, Mr. Trichet suggested that given inflation concerns, rate cuts might be some way off.
The Irish Times too have been talking up the market. And they too cite IIB. When the evidence for turnaround is so weak, however, one wonders if media outlets with a vested interest in the property market are deliberately trying to nudge market sentiment in the right direction. The Irish Times own property site myhome.ie and most newspapers, including your own, rely heavily on property advertising.
Mr. Watson's piece was titled "Tasty price cuts put house-value chat back on the menu". I would advise the public to add a little pinch of salt before tucking in to such optimistic pronouncements.
Is mise,
Le dea-ghuí,
Tomaltach
Wednesday 12 March 2008
A Fantasy in Kathmandu
An Irish proverb says "Níl breith ar an chloch a chaitear" : no taking back the stone, once thrown. For poet, Cathal Ó Searcaigh the stone has been thrown. There is no going back. The controversial film about his travels to Nepal, which he tried to prevent from being shown, was screened last night on RTE1.In the course of the film Ó Searcaigh re-iterates his love of Nepal. It is his spiritual home. The people are loving and open. They have a generosity of spirit which we have lost on the road to prosperity. And his visits there, he claims, are as much about his desire to dispense charity as about his quest for spiritual fulfilment.
The film exposes these noble musings as a lie. It turns out that Ó Searcaigh is having sex with dozens of young men in circumstances which range from questionable to unsettling. The film alleges that Ó Searcaigh met young men at a campus and invited them to his hotel for lessons. They were to bring their books. But once in the room, the books were not required. It is not entirely clear whether Ó Searcaigh would coax, coerce or intimidate his young prey into having sex. For sure, promises would be made - a new bike, new clothes, or college fees. And some victims later spoke with anger about how they were manipulated and confronted with sexual advances which they were ill-equiped to deflect.
One poignant scene in the film reminded me of the vile sex tourism that is rampant in SE Asia. Ó Searcaigh and his so-called friends are in a cafe having an ice-cream. Seated beside Ó Searcaigh is a boy, the latest catch. He wears a sullen look and his gaze is in the distance. Laughter and wisecracks cackle around the table, but the boy is not involved. He sits in silence, fidgeting loosely with his ice-cream. He wants to be somewhere else. Momentarily he turns his face towards Ó Searcaigh, who good-humourdly winks back at the boy. But the boy instantly turns away, still wearing a cheerless expression. The poet rejoins the conversation as if the snub had never happened. And in his mind it hadn't.
Ó Searcaigh seemed both naive and out of touch with reality. Naive because he allowed a film maker to accompany him at close quarters when anyone else would want to ply this indecent trade far away from prying eyes. And here is where it seems the poet has lost touch with reality. He has been visiting Nepal for 10 years. Over the years he probably grew into the role of rich, powerful westerner, lord among the poor and destitute. He seemed to relish their overdone welcome, their flattery, and their servitude. It as if gradually, as time went by, he slowly went blind to their fawning, servile behaviour. He would have found that he could indulge his sexual desires on young men who are innocennt, vulnerable and compliant. Over the years, the poet was sliding into a fantasy. These were real friends. This was real affection. This was real charity.
Ó Searcaigh was jolted out of his spell only when Ní Chianáin confronted him at the end of the film. She brought up the sex, she mentioned the exploitation, she recounted the boys' stories. The poet was agitated and shaken. The noble ideals collapsed into a seedy, insatiable appetite for fresh young men. The spiritual journey was sex tourism. And both we, and perhaps Ó Searcaigh himself, are confronted with the reality that he is a man of letters, eccentric, gay, otherworldy, pensive, dreamy, but also a callous and rather sad, sexual preditor.
One hopes that at least this sorry affair will prise open that ring of silence around all forms of sexual exploitation. Ó Searcaigh's shabby antics are not that different from what happens thousands of times every weekend all over Ireland, where young vulnerable women are bought and sold shamelessly and with impunity. We all know that many of these women suffered abuse as children, many more are drugs dependent, and still more live under the constant threat of violence or worse. Those who patronise these poor creatures are morally equal to Ó Searcaigh.
Though homosexual acts are illegal in Nepal, we should remind ourselves too that Ó Searcaigh has not been convicted of committing any crime so he should now be allowed to get on with his life. He violated natural justice and was unlucky enough to get caught, and he will now pay with his reputation, as a citizen if not as a poet. But instead of being the object of our collective moral outrage, Cathal Ó Searcaigh should be a reminder of the complexity and injustice of sexual exploitation.
Update: The orignal draft of the last paragraph erroneously assumed that homosexual acts were not a crime in Nepal. In fact, Nepalese law proscribes "unnatural sex" which is aimed at homosexual acts. As such, a homosexual act is punishable by law, though in December 2007 the Nepalese Supreme court ordered the government to ammend the laws to remove any discrimination against homosexuals. I made this ammendment on foot of a comment by Elizabeth here at GUBU. More information here .
Update 2: For a discussion about the film itself, Ní Chianáin's motives and methods, and some of the wider issues which the film invites but does not tackle, see this at Dublinopinion.com
Tuesday 11 March 2008
David Irving and the Holocaust
I couldn't believe it when I flicked around the channels and found David Irving speaking on the Late Late show. I'd heard that his talk in UCC had been cancelled. Nothing new in that. He must be one of the most frequently cancelled speakers in history. So I think fair play to RTE for bringing him in and allowing him to speak. Thankfully they had an articulate young historian, Dr. Robert Gerwarth of UCC, to argue against Irving.
Anyway I tuned in. Inevitably a discussion began on the Nazi regime and the Holocaust. Irving now seems to acknowledge that a vast number of Jews were murdered by the Nazi regime. He has shifted now to a denial that a systematic plan ever existed to exterminate the Jews. Moreover, he argues that Hitler wasn't the author of a deliberate final solution involving liquidation of the Jewish population of Europe. The initiative for that came from out in the field, or from further down the chain of command. Dr Gerwarth argued that this thesis is simply implausable. The death machine was too systematic and Hitler's pronouncements on the Jews so filled with Hatred that all the evidence puts him at the centre of any plan to rid Europe of the Jews. Heydrich and Himmler were acting on the orders of Hitler, according to Dr. Gerwarth, and this makes Hitler's key part in the plan irrefutable. Irving disagrees. Hitler, he concedes was complicit. As head of state, Hitler was complicit, but removed from hard policy decisions. He may have asked Himmler to "do what is necessary" to implement a final solution; but he didn't want to know about what was necessary and was in the dark about the appalling reality of hundreds of thousands passing through the gas chambers.
As a lay person, I find Irving's argument incredible. It seems most historians would agree. There is no doubt that Irving has cherished his journey from revisionist to outright iconoclast. His reputation rests now on his ability to defend his position. But more worrying is Irving's courting of vile neo-nazi groups in Eastern Europe. He has given credence to their bilious hatred - not in an indirect way, but deliberately. That tells us more about the engine of Irving's passion than his intellectual arguments against the chain of command theory.
The wider question of responsibility for the Holocaust or the question, how could it have happened, is perhaps even more interesting than Hitler's role in driving it forward. I have been fascinated and saddened by the way in which the whole project found so many willing participants.
It seems to me that the overall plan, like a giant project to build a national health service or a country-wide road network, gelled into place over time. It melded from rough draft through various revisions until the Final Solution had taken shape. But because the project was so massive in scope, so bold in its aspirations, and utterly unique, it required all the tools and processes of a modern state to implment. Furthermore, it required not just the machinery of state, but the complicity of society itself.
The vile scheme played out differently in various regions. The structure of its operation differed hugely from say Warsaw, which was directly occupied and run, to Vichy France, which was co-opted (and whose complicity in shipping some tens of thousands of French jews to be murdered is one of the most shameful episodes in French history). But the minuatae of the operations - in terms of scouring neighbourhoods, creating networks of informers, drawing up passenger lists, cataloging personal belongings, sorting out desitinations, and ultimately, on the arrival ramps, deciding who would suffer hard labour and who would be murdered. All this is frighteningly thorough, and marks the Holocaust out as a genocide like no other.
But apart from the logisitical preparedness, other acts of complicity stand out. Whole sections of 'sophisticated' society were co-opted. Universities stopped admitting Jews, then fired Jewish academics. The medical profession grasped the project with both hands. They clamoured to be involved with expermients on prisoners. Pharmaceutical companies tested drugs on prisoners in death camps. Some of these 'experiments' weren't even remotely scientific - they were just macabre violations of the human body as if for pleasure. Just sick. And the Church more or less made a deal, leave us alone and we'll keep our heads down. That eventually changed and some heads stood up and were counted, but the general policy stands.
The picture is as clear as it is disturbing. Perhaps the vilest project in the history of humanity required and deliberately sought collaborators from all sections of society. And it got them - in droves. Not everyone volunteered freely, many were forced, but arguably most acts of complicity, from the little to the grotesque, were unforced. Certainly, resistance was paltry.
In the Holocaust mankind plumbed the deepest, darkest recess of his heart, and found there a boundless capacity for evil. It became a nightmare where wicked, appalling cruelty and murder on a massive scale became ... well, ordinary.
Hitler certainly did not create that horrendous darkness in the soul of man. His crime was that he knew it was there and he deployed every ounce of his genious in harnessing it to prosecute his own demented and ultimately doomed, vision of the future. He turned ordinary people, who were leading very ordinary lives, into monsters.
I'll conclude with a photo from this week's New Yorker. Women and three officers run toward the camera, grinning wildly, apparently because it has suddenly begun to rain. It was taken at Auschwitz between May 15 and July 8, 1944, a period called the Hungarian Deportation, when four hundred and thirty-four thousand people were put aboard trains in Hungary bound for Auschwitz —so many people that the crematoriums, which could dispose of a hundred and thirty-two thousand bodies a month, were overrun.
Anyway I tuned in. Inevitably a discussion began on the Nazi regime and the Holocaust. Irving now seems to acknowledge that a vast number of Jews were murdered by the Nazi regime. He has shifted now to a denial that a systematic plan ever existed to exterminate the Jews. Moreover, he argues that Hitler wasn't the author of a deliberate final solution involving liquidation of the Jewish population of Europe. The initiative for that came from out in the field, or from further down the chain of command. Dr Gerwarth argued that this thesis is simply implausable. The death machine was too systematic and Hitler's pronouncements on the Jews so filled with Hatred that all the evidence puts him at the centre of any plan to rid Europe of the Jews. Heydrich and Himmler were acting on the orders of Hitler, according to Dr. Gerwarth, and this makes Hitler's key part in the plan irrefutable. Irving disagrees. Hitler, he concedes was complicit. As head of state, Hitler was complicit, but removed from hard policy decisions. He may have asked Himmler to "do what is necessary" to implement a final solution; but he didn't want to know about what was necessary and was in the dark about the appalling reality of hundreds of thousands passing through the gas chambers.
As a lay person, I find Irving's argument incredible. It seems most historians would agree. There is no doubt that Irving has cherished his journey from revisionist to outright iconoclast. His reputation rests now on his ability to defend his position. But more worrying is Irving's courting of vile neo-nazi groups in Eastern Europe. He has given credence to their bilious hatred - not in an indirect way, but deliberately. That tells us more about the engine of Irving's passion than his intellectual arguments against the chain of command theory.
The wider question of responsibility for the Holocaust or the question, how could it have happened, is perhaps even more interesting than Hitler's role in driving it forward. I have been fascinated and saddened by the way in which the whole project found so many willing participants.
It seems to me that the overall plan, like a giant project to build a national health service or a country-wide road network, gelled into place over time. It melded from rough draft through various revisions until the Final Solution had taken shape. But because the project was so massive in scope, so bold in its aspirations, and utterly unique, it required all the tools and processes of a modern state to implment. Furthermore, it required not just the machinery of state, but the complicity of society itself.
The vile scheme played out differently in various regions. The structure of its operation differed hugely from say Warsaw, which was directly occupied and run, to Vichy France, which was co-opted (and whose complicity in shipping some tens of thousands of French jews to be murdered is one of the most shameful episodes in French history). But the minuatae of the operations - in terms of scouring neighbourhoods, creating networks of informers, drawing up passenger lists, cataloging personal belongings, sorting out desitinations, and ultimately, on the arrival ramps, deciding who would suffer hard labour and who would be murdered. All this is frighteningly thorough, and marks the Holocaust out as a genocide like no other.
But apart from the logisitical preparedness, other acts of complicity stand out. Whole sections of 'sophisticated' society were co-opted. Universities stopped admitting Jews, then fired Jewish academics. The medical profession grasped the project with both hands. They clamoured to be involved with expermients on prisoners. Pharmaceutical companies tested drugs on prisoners in death camps. Some of these 'experiments' weren't even remotely scientific - they were just macabre violations of the human body as if for pleasure. Just sick. And the Church more or less made a deal, leave us alone and we'll keep our heads down. That eventually changed and some heads stood up and were counted, but the general policy stands.
The picture is as clear as it is disturbing. Perhaps the vilest project in the history of humanity required and deliberately sought collaborators from all sections of society. And it got them - in droves. Not everyone volunteered freely, many were forced, but arguably most acts of complicity, from the little to the grotesque, were unforced. Certainly, resistance was paltry.
In the Holocaust mankind plumbed the deepest, darkest recess of his heart, and found there a boundless capacity for evil. It became a nightmare where wicked, appalling cruelty and murder on a massive scale became ... well, ordinary.
Hitler certainly did not create that horrendous darkness in the soul of man. His crime was that he knew it was there and he deployed every ounce of his genious in harnessing it to prosecute his own demented and ultimately doomed, vision of the future. He turned ordinary people, who were leading very ordinary lives, into monsters.
I'll conclude with a photo from this week's New Yorker. Women and three officers run toward the camera, grinning wildly, apparently because it has suddenly begun to rain. It was taken at Auschwitz between May 15 and July 8, 1944, a period called the Hungarian Deportation, when four hundred and thirty-four thousand people were put aboard trains in Hungary bound for Auschwitz —so many people that the crematoriums, which could dispose of a hundred and thirty-two thousand bodies a month, were overrun.
Monday 10 March 2008
Reckless Driving by Gardaí?
Last Saturday, near Finglas, a child died after being struck by an unmarkedGarda car. I have heard no evidence that the Gardaí did anything wrong but I am concerned by the number of people who are being struck by Garda cars, both marked and unmarked. Is anyone keeping track of these incidents? This is the third that I've heard of in recent months.
It cannot be a surprise that pedestrians are being killed by Garda vehicles. Routinely Garda cars are seen scorching through the streets of
As far as I know Garda vehicles are exempt from speed limits. In my view this policy should be reviewed for busy areas in cities. Furthermore, some of the driving I have seen is not just excessive in terms of speed - it is downright dangerous driving.
I wonder could the Gardaí provide information on their response times which justifies this kind of behaviour. Some police forces in the
Wednesday 5 March 2008
The Irish Language Joke
Just wanted to draw your attention to an excellent post on the Irish Language by An Spáilpín Fánach.
Earlier I wrote a couple of pieces on the same theme. Here is one.
And a post on the Gaeltacht.
Earlier I wrote a couple of pieces on the same theme. Here is one.
And a post on the Gaeltacht.
Subscribe to:
Posts (Atom)